در بسیاری از اوقات وقتی سایتها ووبلاگهای تاریخی را نگاه می کنم می بینم که نویسندگان بعضی از پادشاهان را تا حد خدایی !!! بالا می برند وهمیشه این سئوال در ذهن من بود که آیا واقعیت همین است یا برگهای از تاریخ دیده نمی شود لذا تصمیم گرفتم با مطالعه در این زمینه ،ناگفته ها ونادیدها را بیان کنم .
خصوصیات عمده پادشاهان ایرانی این بود که مستبد بودند .در انزوای شدید می زیستند وبه خود می بالیدند که همه کس به آنان دسترسی ندارند . بر تری جستن در شکار بر شاه ، اهانت محسوب می شد .هیچ گاه فرمان خود را پس نمی گرفتند .تمام اتباع وزیر دستان شاه بنده او محسوب می شدند بنا براین اختیارمرگ وزندگی او در دست شاه بود.
چون سرچشمه دادگری محسوب می شدند بدیهی می پنداشت که هیچ اشتباهی نمی کند !!! بطور مثال وقتی کمبوجیه می خواست با خواهرش ازدواج کند! از قضات پرسید آیا قانونی در این ارتباط وجود دارد آنان گفتن نه ولی یک قانون وجود دارد وآن اینست که شاه ایران هر کاری که بخواهد می تواند بکند.!!
لازمه پادشاهی دوچیز بود یکی تبار شاهی !!! ودیگری برگزیده شدن از سوی خدا !!!بعضی معتقد بودن پادشاهان ایرانی توسط افراد چاپلوس تا مقام خدای والوهیت بالا برده می شدند .و ناظر بر این مطلب نوشته ایسوکراتس می باشد که درباره شاه ایران می گوید به او همچون خدایان احترام می گذاشتند ودر برابر او کرنش می کردند . واین شاه بود که جانشین خود را معرفی می کرد واورا برگزیده اهورا مزدا می دانست . والبته این به جز آن مواردی است که بر سر شاهی به رقابت وخون ریزی می پرداختند که نمونه آن را جان مانویل کوک در کتاب خود این گونه بیان می کند :هیچ کس به اندازه اردشیر سوم خون آشام نبود که همانند پارتیان وسلاطین عثمانی همه رقبای خود را به قتل برساند ...
وجالب این است که بعضی از پادشاهان هخامنشی مانند داریوش اول حتی خواندن ونوشتن هم نمی دانستند!! و متاسفانه آموزش خواندن ونوشتن مخصوص نجیب زادگان بود !
ومطلب قابل توجه دیگر اینکه مقامها کشوری ولشکری در میان خانواده ونزدیکان شاه تقسیم می شد. ادامه دارد ....
